Διατροφή

ΣΥΝΤΑΓΗ ΑΥΓΟΤΡΟΦΗΣ (εύκολη και γρήγορη)

Υλικά:

2 μέρη νερό

1 μέρος Κους κους

τριμένη φρυγανιά

1 κ.γ. μέλι

2-3 κ.γ. μείγμα βοτάνων

2-3 αυγά

Σε ένα μπολ βάζω ένα μέρος κους κους και σε ένα μπρίκι ζεσταίνω δύο μέρη νερό.Στη συνέχεια διαλύω στο χλιαρό (προς ζεστό, όχι καυτό) νερό ένα κουταλάκι του γλυκού μέλι.Ρίχνω το νερό στο μπολ με το κους κους και ανακατεύω.Αφήνω το μείγμα περίπου 20 με 30 λεπτά μέχρι το κους κους να απορροφήσει όλο το νερό.Στη συνέχεια ρίχνω μέσα το μείγμα βοτάνων (περ. 2-3 κουταλάκια του γλυκού) και ανακατεύω.Αν είναι υγρό ρίχνω σιγά σιγά τριμένη φρυγανιά μέχρι να γίνει αφράτο στο χέρι.Στη συνέχεια βάζω τα αυγά, αφού τα έχω λιώσει με ένα πηρούνι.Ανακατεύω και ...έτοιμη!!!

Σημ.Αν πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε χρωστική για να βάψουμε κόκκινα καναρίνια, μπορούμε να βάλουμε την ανάλογη ποσότητα χρωστικης στο νερό που ζεσταίνουμε στο μπρίκι.Τότε το χρώμα της αυγοτροφής θα είναι κόκκινο.

Επίσης στο νερό μπορώ να διαλύσω, πολυβιταμίνες, ασβέστιο και ό,τι άλλο υδατοδιαλυτο συμπλήρωμα.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΞΗΡΗΣ ΑΥΓΟΤΡΟΦΗΣ-ΑΥΓΟΨΩΜΟ/EGGFOOD RECIPE

Για την παρασκευή της χρειαζομστε τα παρακάτω υλικά:

500 ml αλεύρι ολικής άλεσης
3 αυγά
1 κουταλιά μέλι
70 ml λαδι (εγώ βάζω μίγμα σιτέλαιου και σησαμέλαιου για ποικιλία λιπαρών οξέων και βιταμίνη Ε )
2 κουταλίες baking powder
1 κουταλιά ρίγανη

Ανακατεύουμε στο μούλτι το αλεύρι ,τα τσόφλια των αυγών ,τη ρίγανη και την baking powder και κρατάμε το μίγμα σε ένα μπόλ.
Χτυπάμε στο μούλτι το εσωτερικό των αυγών ,το μέλι ,και το λάδι .
Ανακατεύουμε τα υλικά και τα ψήνουμε είτε σε μία φόρμα στο φούρνο ,είτε τα τοποθετούμε εξ αρχής σε ψωμοπαρασκευαστή που κάνει εκείνος όλα τα υπόλοιπα.

Όταν το μίγμα ψηθεί (δεν θέλει πάνω απο 3/4 της ώρας ) το αφήνουμε να κρυώσει.Στη συνέχεια κόβουμε όση ποσότητα θέλουμε και τη θρυμματίζουμε με τα χέρια μας.Η αυγοτροφή μας είναι έτοιμη και διατηρείται για αρκετό καιρό στο ψυγείο(πάνω απο μήνα) ή και για μήνες στην κατάψυξη σε σακούλα τροφίμων .

Το ίδιο και περισσότερο το άκοπο αυγόψωμο

Σε αυτή τη βάση της αυγοτροφής μπορούμε να προσθέσουμε καλά βρασμένο αυγό, μείγμα βοτάνων και ό,τι άλλο έξτρα χρησιμοποιεί ο καθένας μας και να το προσφέρουμε στους φτερωτούς φίλους μας.

Για περισσότερς λεπτομέρειες σχετικά με τα θρεπτικά συστατικά της αυγοτροφής μπορείται να επισκεφτείται το https://jk21.yooblog.gr/category/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7/

- Αν κατά την ανάμειξη των υλικών το μίγμα δεν έχει μορφή ανάμεσα σε ζύμη ψωμιού και κεικ ως προς την υδαρότητα αλλά είναι πολύ στεγνό ( ειδικά αν τα αυγά δεν είναι πολύ μεγάλα) τότε προσθέτουμε λίγο νερό ώστε να γίνει πιο λασπερό.

ΠΗΓΗ: https://jk21.yooblog.gr

ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΑΥΓΟΤΡΟΦΗ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΚΡΟΚΟΥ ΓΙΑ ΛΕΥΚΑ ΚΑΝΑΡΙΝΙΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΟΙ ΚΙΤΡΙΝΕΣ ΧΡΩΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΕΥΓΟΝΤΑΙ

Η συνταγή αυτή μπορεί να αποτελέσει μια εύκολη λύση για τη δημιουργία βάσης αυγοτροφής για καναρίνια στα οποία οι χρωστικές του κρόκου του αυγού δημιουργούν πρόβλημα στο χρωματισμό τους.Είτε στην περίδο ταίσματος των νεοσσών όπου έχουμε τη δημιουργία των πρώτων φτερών ,είτε κατά την περίοδο της πτερόροιας.Είναι μια λύση όπου οι ζωικές πρωτείνες του αυγού δεν εκλείπουν αφού περιέχει ασπράδια αυγών που αποτελούνται απο καθαρή πρωτείνη και νερό.Τα ασπράδια μπορούν να μπούν είτε κατα τη δημιουργία της βάσης (αυγόψωμο) ,είτε αν θέλουμε να τα προσθέτουμε στην άνευ αυγού τριμμένη βάση ,με τη μορφή βραστού σφιχτού αυγού ,όποτε ετοιμάζουμε την 4-5 ημερών διατήρησης , φρέσκια αυγοτροφή .

χρειαζόμαστε

500 ml αλεύρι ολικής άλεσης
6 ασπράδια
1 κουταλιά μέλι
70 ml λαδι (εγώ βάζω ελαιόλαδο και σησαμέλαιο για ποικιλία λιπαρών οξέων και προσθέτω μετά το ψήσιμο στο τριμμένο μίγμα 2 κουταλιές της σούπας ανά 200 ml τρίμματος ,για χορήγηση της βιταμίνης Ε χωρίς απώλειες λόγω θερμότητας) 2 κουταλίες baking powder1 κουταλι σόδα (σκόνη- μαγειρκής)
1 κουταλιά ρίγανη

Ανακατεύουμε στο μούλτι το αλεύρι ,τα τσόφλια των αυγών ,τη ρίγανη,την σόδα και την baking powder και κρατάμε το μίγμα σε ένα μπόλ.
Χτυπάμε στο μούλτι το εσωτερικό των αυγών (μόνο ασπράδια ),το μέλι ,και το λάδι .
Ανακατεύουμε τα υλικά και τα ψήνουμε είτε σε μία φόρμα στο φούρνο ,είτε τα τοποθετούμε εξ αρχής σε ψωμοπαρασκευαστή που κάνει εκείνος όλα τα υπόλοιπα.Αν δεν βάλουμε απο την αρχή τα ασπράδια αλλά τα προσθέτουμε με τη μορφή βραστού αυγού ,τότε βάζουμε στο μίγμα αντί των ασπραδιών 80-100 ml νερού.

Όταν το μίγμα ψηθεί (δεν θέλει πάνω απο 3/4 της ώρας ) το αφήνουμε να κρυώσει.Στη συνέχεια κόβουμε όση ποσότητα θέλουμε και τη θρυμματίζουμε με τα χέρια μας.Η αυγοτροφή μας είναι έτοιμη και διατηρείται για αρκετό καιρό στο ψυγείο.

ΠΗΓΗ: https://jk21.yooblog.gr

Βιταμίνες

Οι βιταμίνες είναι τάξη οργανικών χημικών ενώσεων, οι οποίες είναι απαραίτητες για την κανονική αύξηση και διατήρηση ενός ζωντανού οργανισμού, ο οποίος δεν είναι σε θέση να τις συνθέσει. Ανευρίσκονται στην τροφή των (ετερότροφων) οργανισμών, δρουν ακόμη και όταν ανευρίσκονται σε πολύ μικρές ποσότητες, ενώ δεν έχουν θερμιδική αξία. Η δράση τους έγκειται στην ρύθμιση της μεταβολικής διαδικασίας και των ενεργειακών μετατροπών που συμβαίνουν στον οργανισμό. Η έννοια της βιταμίνης διατυπώθηκε πρώτη φορά από τον Ολλανδό ιατρό Κρίστιαν Άικμαν, ο οποίος τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ το 1896 που ανακάλυψε ότι η ασθένεια μπέρι-μπέρι οφειλόταν στη χρήση αποφλοιωμένου ρυζιού, ενώ με το πλήρες ρύζι δεν εμφανιζόταν. Παρουσίασε ένα πείραμα με εκχύλισμα πλήρους ρυζιού κατά της νόσου και η ιδιότητα αυτή αποδόθηκε σε μία αζωτούχο ένωση. Ο Φουνκ (Funk) πρότεινε τότε τον όρο βιταμίνη, ο οποίος υιοθετήθηκε, αλλά αποδείχθηκε ατυχής, καθώς πολλές ενώσεις της τάξης των βιταμινών δεν περιέχουν άζωτο.Οι βιταμίνες συμβολίστηκαν με γράμματα σύμφωνα με τη λειτουργία της κάθε μίας από αυτές. Στη πορεία του χρόνου τους δόθηκαν κατάλληλες ονομασίες που έχουν να κάνουν με τη χημική τους δομή. Σήμερα είναι γνωστές με ένα γράμμα του λατινικού αλφαβήτου ή με την εμπειρική τους ονομασία. Οι βιταμίνες έχουν διαφορές μεταξύ τους ως προς τη δομή και τη λειτουργία. Οι βιταμίνες διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες, στις υδατοδιαλυτές και στις λιποδιαλυτές.

Οι βιταμίνες ρυθμίζουν τις διάφορες αντιδράσεις του μεταβολισμού ενώ άλλοι μεταβολίτες όπως τα λίπη, οι υδατάνθρακες και οι πρωτεΐνες χρησιμοποιούνται ως πρώτη ύλη αυτών των αντιδράσεων. Έλλειψη μιας βιταμίνης σταματάει τις ειδικές μεταβολικές εργασίες και μπορεί να αλλάξει τη μεταβολική ισορροπία στον οργανισμό. Οι υδατοδιαλυτές βιταμίνες συμμετέχουν στη μεταφορά ενέργειας και στο μεταβολισμό των πρωτεϊνών , των υδατανθράκων και των λιπών. Μερικές από τις λιποδιαλυτές βιταμίνες αποτελούν βασικό τμήμα των βιολογικών μεμβρανών και παίζουν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της λειτουργικής ακεραιότητας τους. Ορισμένες δρουν σε γενετικό επίπεδο και ελέγχουν τη σύνθεση ορισμένων ενζύμων. Παντελής ή μερική στέρηση μίας ή περισσότερων βιταμινών από τον οργανισμό προκαλεί διάφορες παθολογικές καταστάσεις (αβιταμίνωση ή υποβιταμίνωση). Σε ορισμένες περιπτώσεις παρατηρούνται διαταραχές του οργανισμού, εξαιτίας πολύ μεγάλων δόσεων βιταμινών (υπερβιταμινώσεις) που είναι αντίστοιχες με αυτές της παντελούς έλλειψης.

Υδατοδιαλυτές βιταμίνες

Οι υδατοδιαλυτές βιταμίνες περιλαμβάνουν τη βιταμίνη C και την ομάδα των βιταμινών Β. Είναι απλά μόρια που περιέχουν υδρογόνο, οξυγόνο και άνθρακα ενώ μερικά θείο, άζωτο και κοβάλτιο. Ο βαθμός διάλυσης τους στο νερό είναι διαφορετικός και αυτή η ιδιότητα επηρεάζει την απορρόφηση τους από το έντερο και στη συνέχεια την απέκκριση τους και την αποθήκευση τους στους ιστούς του οργανισμού. Στην ελεύθερη μορφή τους οι υδατοδιαλυτές βιταμίνες είναι ανενεργές και ενεργοποιούνται όταν συνδεθούν ενζυμικά. Αφού σχηματιστεί ένα ενεργό συνένζυμο πρέπει να συνδεθεί με το κατάλληλο συστατικό πρωτεΐνης έτσι ώστε να μπορέσουν να πραγματοποιηθούν οι διάφορες αντιδράσεις.

Λιποδιαλυτές βιταμίνες

Οι λιποδιαλυτές βιταμίνες εξαρτώνται από τα διατροφικά λιπαρά για την απορρόφηση και μεταφορά τους. Κατανέμονται σε 4 ομάδες Α, D , E και Κ. Οι βιταμίνες αυτές δεν προσφέρονται όλες από τροφικές πηγές και μερικές δημιουργούνται και συντίθενται από τους οργανισμούς.
Συνδεδεμένες με τα διατροφικά λιπαρά, απορροφώνται στον γαστρεντερικό σωλήνα. Στη συνέχεια κυκλοφορούν μέσω του λεμφικού συστήματος, ενσωματωμένες στις λιποπρωτεΐνες. Η απορρόφησή τους είναι μειωμένη σε τρόφιμα με χαμηλά λιπαρά (όπως το αποβουτυρωμένο γάλα), ακόμα και όταν έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε λιποδιαλυτές βιταμίνες. Επειδή οι λιποδιαλυτές βιταμίνες δεν αποβάλλονται από τον οργανισμό, αλλά αποθηκεύονται στο ήπαρ και στους λιπώδεις ιστούς, μπορεί με υπερβολική λήψη συμπληρωμάτων ή κατανάλωση ενισχυμένων τροφίμων η ποσότητά τους να ανέλθει σε τοξικά επίπεδα.
Η μονάδα μέτρησης των βιταμινών Α και D είναι η Διεθνής Μονάδα (IU, international unit) και βασίζεται σε μία καθορισμένη βιολογική δραστηριότητα. Η δραστηριότητα των βιταμινών Ε και Κ εκφράζονται σε μικρογραμμάρια (mg) όπως και στις υδατοδιαλυτές βιταμίνες .

Βιταμίνη Α

Χημική δομή της βιταμίνης Α

Εμπειρικές ονομασίες: Αξηροφθόλη, ρετινόλη
Η ύπαρξη της βιταμίνης αυτής αναγνωρίστηκε το 1913 και η χημική της φύση καθορίστηκε το 1933. Είναι λιποδιαλυτή βιταμίνη και βρίσκεται σε αφθονία στα ψάρια, στα αβγά των ψαριών και κυρίως στο ηπατέλαιο τους (μουρουνέλαιο). Ακόμα βρίσκεται στο βούτυρο, στο γάλα και στο ήπαρ διαφόρων ζώων. Στα διάφορα φυτά δεν βρίσκεται αυτούσια αλλά πολλά λαχανικά και φρούτα περιέχουν διάφορα συστατικά και χρωστικές, τα καροτένια, που μετατρέπονται σε βιταμίνη Α στον οργανισμό. Μία καλή πηγή βιταμίνης Α είναι το β-καροτένιο ή προβιταμίνη Α που βρίσκεται άφθονη στο καρότο. Η βιταμίνη Α καταστρέφεται όταν βρεθεί σε φως ή εκτεθεί στον ατμοσφαιρικό αέρα ή σε υψηλές θερμοκρασίες. Οι απαιτήσεις του ανθρώπινου οργανισμού σε βιταμίνη Α είναι περίπου 4-5000 ΙU την ημέρα που θεωρούνται πολύ μικρά ποσά. Μικρότερες ποσότητες δημιουργούν υποβιταμίνωση και έχουν συνέπειες κυρίως στην όραση. Στα βρέφη και στα παιδιά έλλειψη της βιταμίνης μπορεί να προκαλέσει την ασθένεια ξηροφθαλμία. Τα μάτια γίνονται πολύ ευαίσθητα στο φως, ενώ περιορίζεται ή και σταματά η έκκριση δακρύων, που τα υγραίνουν. Τα βλέφαρα κολλούν και φουσκώνουν, ενώ προκαλούνται αλλοιώσεις και μολύνσεις στον κερατοειδή χιτώνα του οφθαλμικού βολβού. Η ασθένεια θεραπεύεται με χορήγηση της βιταμίνης και ισορροπημένης δίαιτας πλούσιας σε πρωτεΐνες. Σημάδια έλλειψης της βιταμίνης είναι, επίσης, διάφορες αλλοιώσεις στον βλεννογόνο του στόματος, στον φάρυγγα και στις αναπνευστικές οδούς. Μπορεί, ακόμα, να οδηγήσει σε κακό σχηματισμό των δοντιών και σε ανεπαρκή αύξηση των οστών. Η υπερβολική δόση βιταμίνης Α, με ποσότητες που υπερβαίνουν τα 100.000 ΙU την ημέρα, μπορεί να έχει πολύ δυσάρεστες συνέπειες. Τα συμπτώματα αυτής της υπερβιταμίνωσης είναι ναυτίες, ξήρανση του δέρματος, πτώση των μαλλιών, πόνος στα οστά, υπνηλία και υπερβολική κόπωση. Φαινόμενα υπερβιταμίνωσης Α είχαν παρατηρηθεί παλαιότερα σε κατοίκους της Αρκτικής, που κατανάλωναν συκώτι πολικής αρκούδας. Επίσης, η υπερβιταμίνωση μπορεί να προέλθει από υπερβολική χρήση βιταμινούχων σκευασμάτων.

Βιταμίνη Β1

Χημική δομή βιταμίνης Β1

Εμπειρικές ονομασίες: Θειαμίνη, ανευρίνη
Ανήκει στο σύμπλεγμα των βιταμινών Β και είναι υδατοδιαλυτή. Η θειαμίνη αναγνωρίστηκε ως βιταμίνη το 1912 και η δομή της αποσαφηνίστηκε το 1936. Βρίσκεται σε αφθονία στους σπόρους των δημητριακών και στη μαγιά της μπύρας. Η ημερήσια απαίτηση του οργανισμού είναι 1,5 mg .
Σήμερα η αβιταμίνωση Β1 είναι δύσκολη. Μπορεί να προέλθει από κατανάλωση αποφλοιωμένου ρυζιού ή από βλάβη της εντερικής απορρόφησης εξαιτίας εντερικών παθήσεων, όπως οι χρόνιες κολίτιδες. Ακόμα ο αλκοολισμός μπορεί να οδηγήσει σε αβιταμίνωση Β1. Η έλλειψη της βιταμίνης Β1 προκαλεί την ασθένεια μπέρι-μπέρι (ελλ. πολυνευρίτις), η οποία χαρακτηρίζεται από αλλοιώσεις των νεύρων, ατονία και δυσκαμψία των μελών και, στη συνέχεια, μυϊκή ατροφία και καρδιακή ανεπάρκεια. Σε περιπτώσεις ασθένειας μπέρι-μπέρι, η θειαμίνη, όταν ληφθεί από το στόμα ή υπό μορφήν ενέσεων, έχει ως αποτέλεσμα την γρήγορη βελτίωση του οργανισμού σε λίγες μέρες.

Βιταμίνη Β2

Χημική δομή της βιταμίνης Β2

Εμπειρική ονομασία: Ριβοφλαβίνη
Μέλος του συμπλέγματος των βιταμινών Β, υδατοδιαλυτή. Είναι κίτρινη και, χημικά, αζωτούχος οργανική ένωση. Βρίσκεται σε αφθονία στο γάλα και στο ασπράδι του αβγού.
Η βιταμίνη Β2 λειτουργεί ως τμήμα των διαφόρων ενζυμικών συστημάτων που ασχολούνται με την οξείδωση των αμινοξέων και των υδατανθράκων. Αναγνωρίστηκε ως βιταμίνη το 1933 και η δομή της αποσαφηνίσθηκε το 1936.
Η ριβοφλαβίνη δεν δρα στην ελεύθερη μορφή της, αλλά μετά από πολύπλοκες διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στον οργανισμό. Ένα ενήλικο άτομο χρειάζεται 1,3-1,7 mg βιταμίνης Β2 την ημέρα. Η έλλειψη της προκαλεί κοκκίνισμα και σκάσιμο των χειλιών, φλεγμονή της γλώσσας, οφθαλμικές διαταραχές καθώς και απολεπιστική φλεγμονή του δέρματος. Έλλειψη βιταμίνης Β2 μπορεί να παρουσιαστεί σε γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της γαλουχίας.

Βιταμίνη Β3

Χημική δομή βιταμίνης Β3

Εμπειρική ονομασία: Νιασίνη, νικοτινικό οξύ
Γνωστότερη ως βιταμίνη PP και με τις ονομασίες νικοτινικό οξύ ή νικοτιναμίδιο Υδατοδιαλυτή και μέλος του συμπλέγματος Β. Ένα ενήλικο άτομο χρειάζεται 20 mg βιταμίνης Β3 την ημέρα. Η Β3 βρίσκεται άφθονη στις τροφές ζωικής προέλευσης, λίγο στις φυτικές και απουσιάζει από ορισμένες, όπως οι πατάτες, το λάδι, τα άλευρα αραβοσίτου και σίκαλης.
Η έλλειψή της προκαλεί την ασθένεια πελλάγρα εξ ου και η ονομασία της PP (pellagra preventive = πρόληψη πελλάγρας). Η ασθένεια αυτή εκδηλώνεται με δερματίτιδες και φυσαλίδες στο σώμα, διάρροιες, ναυτίες, εμέτους και, σε βαριές περιπτώσεις, οδηγεί στο θάνατο. Αναπτύσσεται κυρίως σε περιοχές όπου η διατροφή είναι φτωχή και μονότονη όπως σε πολλές περιοχές της Αφρικής. Η αβιταμίνωση αυτής της μορφής θεραπεύεται πολύ εύκολα με χορήγηση 500 mg νιασίνης.

Βιταμίνη Β4

Μέλος του συμπλέγματος Β. Πέρα από τη δράση της ως βιταμίνη ευνοεί και το σχηματισμό των λευκοκυττάρων. Βρίσκεται άφθονη στο κρέας και στο ψάρι και η παροχή της καλύπτει μερικές παθήσεις λευκοκυτταροπενίας. Σήμερα δεν κατατάσσεται πλέον στις βιταμίνες.

Βιταμίνη Β5

Χημική δομή βιταμίνης Β5

Εμπειρική ονομασία: Παντοθενικό οξύ
Ανήκει στο σύμπλεγμα των βιταμινών Β, βρίσκεται σε όλους τους ιστούς και είναι αναγκαία στο μεταβολισμό των υδατανθράκων. Στον άνθρωπο δεν έχει διαπιστωθεί αβιταμίνωση παντοθενικού οξέος, γιατί παράγεται συνθετικά από τη μικροβιακή χλωρίδα του εντέρου και η διάδοσή του στις τροφές είναι πολύ μεγάλη (γι' αυτό πήρε και την ονομασία, από τη λέξη πάντοθεν). Η ημερήσια απαίτηση του ανθρώπινου οργανισμού είναι 10 mg.

Βιταμίνη Β6

Χημική δομή βιταμίνης Β6

Εμπειρικές ονομασίες: Πυριδοξίνη, αδερμίνη
Θρεπτικό συστατικό απαραίτητο στα ζώα και στους μικροοργανισμούς, υδατοδιαλυτή και μέλος του συμπλέγματος Β. Απομονώθηκε ως καθαρή μορφή βιταμίνης το 1938, βρίσκεται δε σε τρεις μορφές γνωστές με τις ονομασίες πυριδοξίνη , πυριδοξαμίνη και πυριδοξάλη Λειτουργεί στο σχηματισμό των αμινοξέων και υπεισέρχεται σε ορισμένες διαδικασίες μεταβολισμού των λιπών και των υδατανθράκων. Ανευρίσκεται στα περισσότερα φυτά και τα ζώα, γι αυτό σπάνια παρατηρείται αβιταμίνωση Β6 στον άνθρωπο. Η έλλειψη της προκαλεί νευρολογικές διαταραχές, δερματίτιδα και γαστρεντερίτιδα.
Στα βρέφη η νευρολογική διαταραχή εκδηλώνεται με διάφορους σπασμούς και συμβαίνει όταν τρέφονται με υποκατάστατα ανθρώπινου γάλακτος. Όμως, ελέγχεται αμέσως με τη χορήγηση μικρής ποσότητας βιταμίνης.

Βιταμίνη Β12

Χημική δομή βιταμίνης Β12

Εμπειρική ονομασία: Κυανοκοβαλαμίνη
Η βιταμίνη αυτή εντοπίστηκε το 1948 μετά από μελέτες των χημικών Κάρλ Φόλκερς (Η.Π.Α) και Αλεξάντερ Τοντ (Αγγλία), αποτελεί κρυσταλλική ένωση και είναι μέλος του υδατοδιαλυτού συμπλέγματος Β. Είναι το μοναδικό, μέχρι σήμερα, φυσικό προϊόν που περιέχει κοβάλτιο, στο οποίο οφείλει και το ζωηρό κόκκινο χρώμα του.
Στον άνθρωπο είναι δύσκολο να παρατηρηθεί καθαρή μορφή αβιταμίνωσης Β12. Συνήθως συνοδεύεται με έλλειψη φυλλικού οξέος και άλλων παραγόντων.
Για την απορρόφησή της από το πεπτικό σύστημα είναι απαραίτητη η παρουσία ενός άλλου παράγοντα, του ενδογενούς παράγοντα. Όταν λείπει αυτός, η βιταμίνη Β12 δεν απορροφάται και έτσι εξηγείται η εμφάνιση της κακοήθους αναιμίας. Η Β12 δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στη φύση και πηγές της είναι το συκώτι διαφόρων ζώων και οι καλλιέργειες διαφόρων μικροοργανισμών. Η έλλειψη της βιταμίνης Β12 μπορεί να προκληθεί ακόμα από αποκλειστική χορτοφαγία ή από ασθένειες του παχέος εντέρου όπως τα εγκολπώματα και άλλες παθήσεις του λεπτού εντέρου, που επιδρούν στην απορροφητική ικανότητά του.
Η χορήγηση Β12 αποτελεί την πιο αποτελεσματική θεραπευτική αγωγή της κακοήθους αναιμίας και άλλων παθολογικών καταστάσεων.

Βιταμίνη C

Χημική δομή βιταμίνης C

Εμπειρική ονομασία: Ασκορβικό οξύ
Η πιο κοινά γνωστή από όλες τις βιταμίνες, η βιταμίνη C είναι υδατοδιαλυτή ουσία, που μοιάζει με υδατάνθρακα και λαμβάνει μέρος σε διαδικασίες του μεταβολισμού κυρίως των ζωικών οργανισμών. Απομονώθηκε από τα επινεφρίδια το 1928 από το βιοχημικό Ούγγρο νομπελίστα Άλμπερτ Ζεντ Γκιόργκι και αναγνωρίστηκε ως παράγοντας θεραπείας του σκορβούτου το 1932. Η ονομασία της ασκορβικό οξύ προέρχεται από την έκφραση αντισκορβουτική βιταμίνη, δηλαδή την βιταμίνη που θεραπεύει και προλαβαίνει το σκορβούτο.
Η βιταμίνη C έχει τεράστια σημασία για τον ανθρώπινο οργανισμό και είναι αναγκαία για τις διάφορες μεταβολικές λειτουργίες, όπως η σύνθεση του κολλαγόνου, η διατήρηση της σταθερότητας των αιμοφόρων αγγείων, το μεταβολισμό των αμινοξέων και της απελευθέρωσης των διαφόρων ορμονών στα επινεφρίδια. Οι ημερήσιες ανάγκες του ανθρώπου σε βιταμίνη C είναι μεγάλες και φτάνουν τα 70-80 mg. Τα φρέσκα λαχανικά και, κυρίως, τα εσπεριδοειδή είναι οι καλύτερες πηγές της βιταμίνης C, καθώς η βιταμίνη περιέχεται σε μεγάλη ποσότητα.
Η έλλειψη της C προκαλεί την ασθένεια σκορβούτο, γνωστή και ως "νόσος των ναυτικών", γιατί παλαιότερα στα πλοία οι ναυτικοί σε μεγάλα ταξίδια κατανάλωναν κονσέρβες και από τη διατροφή τους έλειπε εντελώς η κατανάλωση φρούτων και λαχανικών, με συνέπεια να εκδηλώνουν συχνά τη νόσο. Το σκορβούτο προκαλεί πρήξιμο και μάτωμα στα ούλα, βλάβες στα δόντια, υποδόρια αιματώματα, αιμορραγίες των ιστών και αναιμία. Η χορήγηση βιταμίνης C θεραπεύει εντελώς τη νόσο σε λίγες μέρες.
Με το κάπνισμα ένα μεγάλο μέρος της βιταμίνης C που υπάρχει στον οργανισμό καταστρέφεται, για αυτό συνιστάται οι καπνιστές να πίνουν πολλούς χυμούς πλούσιους στη βιταμίνη.
Η βιταμίνη C βελτιώνει την αγγειακή κυκλοφορία: "Η ικανότητα των αιμοφόρων αγγείων να διαστέλλονται ως ανταπόκριση σε φυσιολογικά χημικά σήματα είναι ένα σημαντι¬κό σημείο της αγγειακής υγείας το οποίο συχνά χάνεται στην υπέρταση και την αθηροσκλήρω¬ση.
Mία μελέτη (Circulation, 9 Ιουνίου 1998) εξέτασε την αποτελεσματικότητα των εγχύσεων Βιταμίνης C στην αγγειοδιαστολή σε 47 ασθενείς με ιδιοπαθή υπέρταση και σε 35 νορμοτασικούς μάρτυρες με παρόμοια χαρακτηριστικά. Τα άτομα υποβλήθηκαν σε εγχύσεις ακετυλοχολίνης, που κανονικά προκαλεί διαστολή των υγιών αιμοφόρων αγγείων, τόσο με όσο και χωρίς εγχύσεις Βιταμίνης C. Σε υπερτασικούς ασθενείς, η αγγειακή ανταπόκριση στην ακετυλοχολίνη ήταν μειωμένη αλλά βελτιώθηκε με την έγχυση Βιταμίνης C. Οι μάρτυρες είχαν φυσιολογική ανταπόκριση στην ακετυλοχολίνη η οποία δεν μεταβλήθηκε με τη Βιταμίνη C. Σε περαιτέρω πειράματα, ένας αναστολέας της σύνθεσης μονοξειδίου του αζώτου εμπόδισε την ανταπόκριση στη Βιταμίνη C σε υπερτασικούς ασθενείς, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι επιδράσεις της βιταμίνης λαμβάνουν χώρα με τη μεσολάβηση των επιδράσεων στο μεταβολισμό του μονοξειδίου του αζώτου". Αυτά τα δεδομένα συμφωνούν με την υπόθεση ότι η βιταμίνη C μπορεί να βελτιώνει την αγγειακή λειτουργία αναστέλλοντας τις επιδράσεις των ελεύθερων ριζών οξυγόνου στο μονοξείδιο του αζώτου. Ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο μηχανισμός, τα ευρήματα υποστηρίζουν την ολοένα περισσότερο αποδεκτή τακτική της καθημερινής χρήσης πολυβιταμινούχων σκευασμάτων

Βιταμίνη D

Χημική δομή εργοκαλσιφερόλης

Εμπειρική ονομασία: Χοληκαλσιφερόλη, Αντιρραχιτική βιταμίνη

Στην πραγματικότητα πρόκειται για σύμπλεγμα δύο βιταμινών, D2 και D3. Χημικά είναι δύο λιποδιαλυτές αλκοόλες που σχηματίζονται από την υπεριώδη ακτινοβολία (ηλιακό φως) επί των στερολών που υπάρχουν στο ανθρώπινο δέρμα. Η βιταμίνη D2 προέρχεται από την εργοστερόλη, που απαντάται σε μύκητες και ιδιαίτερα σε αυτούς του γένους Claviceps από τους οποίους και απομονώθηκε. Οι στερόλες αυτές είναι η προβιταμίνη 7-δεϋδροχοληστερόλη και η εργοστερόλη. Η υπεριώδης ακτινοβολία μετατρέπει την 7-δεϋδροχοληστερόλη σε βιταμίνη D3 και την εργοστερόλη σε βιταμίνη D2. Η βιταμίνη D3 είναι αρκετά πιο αποτελεσματική στο να αυξάνει τα επίπεδα αίματος 25(OH)D από την D2. Αφού οι δύο βιταμίνες σχηματιστούν, μία αντίδραση, που συμβαίνει στο ήπαρ, τις μετατρέπει σε ενώσεις που συμμετέχουν στη μεταβολική απόθεση του ασβεστίου.

Χημική δομή χοληκαλσιφερόλης

Παρόλο που το χειμώνα η ηλιακή ακτινοβολία δεν επαρκεί για το σχηματισμό βιταμίνης D στις περιοχές βορειότερα από τον 37ο βόρειο παράλληλο και νοτιότερα από τον 37ο νότιο παράλληλο, είναι δυνατή η αποθήκευσή της στο συκώτι. Η επαρκής έκθεση σε ηλιακή ακτινοβολία UV-B εμποδίζεται επίσης από το γυαλί, τα ρούχα, τη χρήση αντηλιακών, την ατμοσφαιρική ρύπανση και τη συννεφιά. Κάτω από τις συνθήκες αυτές μπορεί να δίνεται η βιταμίνη ως συμπλήρωμα διατροφής. Παλαιότερα δινόταν με το μουρουνέλαιο αλλά η άσχημη του γεύση προέτρεψε στη παρασκευή άλλων σκευασμάτων, κυρίως μικρών καψουλών. Η προσθήκη βιταμίνης D στις τροφές, και κυρίως στο γάλα, είναι σημαντικό "όπλο" κατά της ραχίτιδας στα εύκρατα και ψυχρά κλίματα.
Η αβιταμίνωση D, ασυνήθης πλέον στο δυτικό κόσμο, αλλά συχνή στον αναπτυσσόμενο κόσμο, στην Αφρική, την Ασία, και την Ν.Αμερική, προκαλεί στα παιδιά ραχίτιδα λόγω διαταραχής μεταβολισμού του ασβεστίου και του φωσφόρου, με αποτέλεσμα τα οστά να γίνονται μαλακά, ευλύγιστα και υφίστανται, λόγω μειωμένης ακαμψίας, χαρακτηριστικές παραμορφώσεις. Η διαταραχή αυτή του οργανισμού είναι ασυνήθιστη σε τροπικές περιοχές όπου οι άνθρωποι είναι εκτεθειμένοι στον ήλιο και στις αρκτικές περιοχές, όπου καταναλώνονται πολλά ψάρια. Η έλλειψη βιταμίνης D ανιχνεύεται από απλή εξέταση αίματος 25(OH)D.
Η υπερβολική κατανάλωση προβιταμινών D μπορεί να προκαλέσει μη άμεσα σχετιζόμενες παρενέργειες στον οργανισμό όπως η αύξηση του ασβεστίου.

Βιταμίνη Ε

Χημική δομή βιταμίνης Ε

Εμπειρική ονομασία: Τοκοφερόλη
Η βιταμίνη Ε είναι λιποδιαλυτή οργανική ένωση. Βρίσκεται κυρίως στο έλαιο ορισμένων φυτών, όπως το σιτάρι που είναι ιδιαίτερα πλούσια πηγή. Έχει ανακαλυφθεί ένας αριθμός ενώσεων που διαθέτουν παρόμοια λειτουργικότητα με τη βιταμίνη Ε , λέγονται τοκοφερόλες και διακρίνονται με τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου α, β, γ, δ, ε, ζ και η. Η πιο σημαντική είναι η α τοκοφερόλη.
Η αβιταμίνωση Ε προκαλεί στείρωση, τόσο στον άνδρα όσο και στη γυναίκα, καθώς και βλάβες των ιστών, ιδιαίτερα του νευρικού και του μυϊκού. Στον άνθρωπο πραγματική αβιταμίνωση Ε είναι πολύ δύσκολο να εμφανιστεί, λόγω της διάδοσης της στα φυτά. Βιταμίνη Ε χορηγείται θεραπευτικά σε περιπτώσεις συχνών αποβολών (εξ ου και "τοκοφερόλη") καθώς και μυϊκής δυστροφίας με πολύ καλά αποτελέσματα. Υπάρχουν μελέτες, που απέδειξαν ότι η βιταμίνη Ε μπορεί να βοηθήσει στην παράταση της ζωής, αφού επιβραδύνει τη καταστροφή των βιολογικών μεμβρανών.
Οι ημερήσιες ανάγκες για τον άνθρωπο φαίνεται ότι είναι γύρω στα 15 mg.

Βιταμίνη F

Η βιταμίνη αυτή αποδίδεται σε ακόρεστα λιπαρά οξέα και μερικά από τα παράγωγα τους. Στον άνθρωπο δεν χρειάζεται η παρουσία αυτών των ουσιών. Η βιταμίνη F και οι ιδιότητες της δεν είναι ιδιαίτερα γνωστές. Πιστεύεται πάντως ότι ορισμένες δερματοπάθειες ελαφριάς μορφής οφείλονται στην έλλειψη αυτής της βιταμίνης.

Βιοτίνη (Βιταμίνη Η ή Β7)

Χημική δομή βιοτίνης

Έχει καταχωρηθεί στην ομάδα των βιταμινών Β υπό την ονομασία Β7 και είναι πλέον γνωστότερη με την ονομασία βιοτίνη. Πρόκειται για κρυσταλλική αζωτούχο οργανική ένωση διαλυτή στο νερό και την αλκοόλη αλλά αδιάλυτη στους άλλους οργανικούς διαλύτες. Είναι από τις πιο παλιές γνωστές βιταμίνες και απομονώθηκε στην αρχή ως παράγοντας μικροβιακής αύξησης. Το 1927 ανακαλύφθηκε ότι η προσθήκη ωμού ασπραδιού σε θρεπτική δίαιτα μπορεί να προκαλέσει ασθένεια. Αυτό συμβαίνει γιατί το ασπράδι περιέχει μια πρωτεΐνη, την αβιδίνη, η οποία παρεμποδίζει την αποτελεσματική δράση της βιοτίνης. Η βιοτίνη είναι πολύ διαδεδομένη στα φυσικά προϊόντα και οι πλουσιότερες πηγές της είναι το μοσχαρίσιο συκώτι, τα φιστίκια, η σοκολάτα και τα αβγά. Οι ημερήσιες ανάγκες του οργανισμού είναι 100 mg περίπου. Η έλλειψη της από τον οργανισμό είναι αρκετά σπάνια αλλά εάν συμβεί τότε προκαλεί στον άνθρωπο δερματίτιδα, γαστρεντερίτιδα και μυϊκούς πόνους.

Βιταμίνη Κ

Φυλλοκινόνη (Βιταμίνη Κ1)

Εμπειρική ονομασία: Φυλλοκινόνη
Σύμπλεγμα βιταμινών γνωστό και με την ονομασία ναφθοκινόνη. Από το σύμπλεγμα αυτό γνωστές είναι η Κ1 ή φυλλοκινόνη που βρίσκεται στα φυτά και αναγνωρίστηκε το 1939, η Κ2 (μεναδιόνη), μια σχετικά ενεργός ένωση και λαμβάνεται από ψάρια που βρίσκονται σε αποσύνθεση και η Κ3 που είναι συνθετικής προέλευσης.

Μεναδιόνη (βιταμίνη Κ2)

Η βιταμίνη Κ αποτελεί προσθετική ομάδα ενζύμου απαραίτητου για τη σύνθεση στο ήπαρ της προθρομβίνης και των παραγόντων πήξης του αίματος. Στον άνθρωπο μπορεί να υπάρξει έλλειψη μετά από λήψη διαφόρων φαρμάκων που αναστέλλουν την αύξηση των βακτηρίων που συνθέτουν τη βιταμίνη. Επίσης μπορεί να συμβεί έλλειψη της βιταμίνης από παθολογικά αίτια. Στη περίπτωση αυτή παρατηρείται διαταραχή της πηκτικότητας του αίματος και εσωτερική αιμορραγία που όμως αντιμετωπίζεται με χορήγηση βιταμίνης Κ. Πηγές βιταμίνης Κ για τον ανθρώπινο οργανισμό είναι τα φύλλα των φυτών και η μικροβιακή χλωρίδα του εντέρου, που συνθέτει σε ικανοποιητικές ποσότητες τη βιταμίνη αυτή. .

Πηγή : https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%AF%CE%BD%CE%B7

ΒΟΤΑΝΑ-ΛΑΧΑΝΙΚΑ-ΧΟΡΤΑΡΙΚΑ

Ακόμα και στα πουλιά η χρήση φρέσκων βοτάνων, λαχανικών και των είναι ευεργετική για την υγεία τους.Παρακάτω θα δούμε κάποια από αυτά με τις ιδιότητες τους:

-Ρίγανη, θυμάρι, δίκταμο, μαλοτήρα ,με αντιβακτηριδιακές και αντιμηκυτιακές ιδιότητες,Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αναπνευστικά ή γαστρεντερικά προβλήματα.

-Βασιλικός,πλούσιος σε βιταμίνη Κ, με αντιβακτηριαδιακές ιδιότητες.

-Δυόσμος,μέντα, αποτελεσματικότατα για διαταραχές του στομάχου και του πεπτικού συστήματος.

-Δενδρολίβανο, αν γίνει αποδεκτό από τα πουλιά έχει ισχυρή αντιμηκυτιακή δράση.

-Ταραξάκος, ραδίκι, αντίδι.Βοηθάνε στην αποτοξίνωση των νεφρών κσι του συκωτιού, πλούσιο σε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία.

-Ζοχός, πολύ καλός για την προστασία του στομαχιού.

-Γλυστρίδα,είναι πλούσια σε βιταμίνη Α και σε ω3 ωφέλιμα λιπαρά οξέα.

-Σέσκουλο, πλούσιο σε βιταμίνη Α και Κ.

-Τσουκνίδα, πλούσια σε μεταλλικά στοιχεία και βιταμίνες,.

-Μπρόκολο, πλούσιο σε βιταμίνη Α και το άνθος και τα φύλλα του.

-Σπανάκι, πλούσιο σε βιταμίνη Α,Κ, ιχνοστοιχείων και λουτείνης.

-Καρότο, πλούσιο σε βιταμίνη Α

-Πιπεριά, πλούσια σε βιταμίνη Α και άλλων θρεπτικών στοιχείων.

-Μαρούλι, πλούσιο σε βιταμίνη Α και σε ασβέστιο.

Η χρήση τους σε πουλιά που δεν έχουν δοκιμάσει από αυτά πρέπει να είναι σταδιακή.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ

τα παρακάτω:

κρεμμύδια,

βατόμουρα,

μούρα

αβοκάντο

μάγκο

ΜΗΛΟΞΥΔΟ

Το μηλόξυδο είναι μια κατηγορία ξιδιού όπου δημιουργείται από χυμό μήλου, ο οποίος αφού έχει υποστεί ζύμωση μετατρέπεται σε μηλίτη. Με τη βοήθεια των βακτηρίων του οξικού οξέος, τα οποία αναπτύσσονται αυτόματα όταν εκτεθεί ο μηλίτης στον αέρα, παράγεται το οξικό οξύ και στη συνέχεια το μηλόξυδο.

Τα οφέλη του ειναι πολλαπλά.Καθαρίζει τον οργανισμό, αποβάλλοντας τις βλαβερές τοξίνες και καταπολεμώντας τα ζημιογόνα βακτήρια.Δημιουργεί στο οργανισμό του πτηνού όξινο περιβάλλον (ph), με αποτέλεσμα να καταστέλλεται η αύξηση των κακών βακτηρίων και μύκητων.

Επιπλέον μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μπανέρα με νερό προσφέροντας καθαρό και λαμπερό φτέρωμα στα πτηνά.

Βοηθάει στην πέψη του φαγητού, αφού καταστρέφει όλα τα βλαβερά βακτηρίδια που περιέχονται στην τροφή και τελικά τα θρεπτικά συστατικά των τροφών να απορροφώνται πιο εύκολα από τον οργανισμό.

Τέλος περιέχει μεταλλικά άλατα που είναι απαραίτητα για την καλή υγεία του οργανισμού, όπως κάλιο, ασβέστιο, νάτριο, φωσφόρο, χαλκό και σίδηρο.

Και εάν όλα τα παραπάνω τα προσφέρει το απλό μηλόξυδο, το βιολογικό μηλόξυδο αποτελεί έναν διατροφικό θησαυρό.Η όψη του είναι θολή πράγμα που σημαίνει ότι είναι αραφινάριστο, δηλαδή δεν έχει υποστεί όποια επεξεργασία και έχει όλα τα ένζυμα μέσα του.Τα ένζυμα αυτά κανουν τη διαφορά αφου βοηθούν καταλυτικά τον οργανισμό στην απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών των τροφών.

Εν κατακλείδι, το μηλόξυδο δεν είναι φάρμακο για να θεραπεύσει αλλά είναι ένα άριστο μέσο για την πρόληψη και αναστολή της ανάπτυξης των μύκητων και βλαβερών βακτηρίων που δεν ευνοούνται από το όξινο ph.

Το χορηγούμε για 8-10 συνεχόμενες ημέρες (καθημερινή αλλαγή του νερού)κάθε μήνα,και η δοσολογία του είναι 5ml (1 κ.γ) βιολογικό μηλόξυδο σε 100 ml νερού.

Επίσης ίδια αναλογία σε μπανιέρα για λαμπερό και καθαρό πτέρωμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Δεν το προσφέρουμε στα θηλυκά κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής διότι συγκρατεί την απορρόφηση ασβεστίου.

ΣΠΙΡΟΥΛΙΝΑ

Η σπιρουλίνα είναι ένα μικροσκοπικό φύκι μπλε-πράσινο (φυτοπλαγκτόν) με σχήμα σπιράλ (εξ ου και το όνομά της) το οποίο ζει σε γλυκά νερά, και συγκεκριμένα στις λίμνες της Αφρικής και της Αμερικής, και το οποίο εμφανίστηκε στην γη πριν περίπου 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Υπήρξε από τις πρώτες μορφές φυτικής ζωής με δυνατότητα ανάπτυξης της διαδικασίας της φωτοσύνθεσης η οποία, με την παραγωγή και αποδέσμευση οξυγόνου στον ατμοσφαιρικό αέρα, βοήθησε στην εξέλιξη της ανώτερης μορφής ζωής.
Η σπιρουλίνα μετατρέπει την ανόργανη ύλη με την βοήθεια της ηλιακής ενέργειας σε μια πληθώρα βιοδιαθέσιμων θρεπτικών ουσιών (οργανική ύλη) και είναι το φυσικό προϊόν, γνωστό σήμερα, το οποίο μας εφοδιάζει με τέτοιες ουσίες όχι μόνο σε μεγάλο αριθμό αλλά και σε μεγαλύτερη συγκέντρωση.
Αυτό το φύκι χρησιμοποιήθηκε επί αιώνες από τους ιθαγενείς αυτών των περιοχών, και συγκεκριμένα στο Μεξικό από τους Ατζέκους που το θεωρούσαν άγια τροφή και με αυτό διατρέφονταν πριν από τις μάχες. Ακόμα και σήμερα είναι βασική διατροφή των αφρικανικών πληθυσμών που ζουν στην περιοχή Rift Valley, όπου αναπτύσσεται σε αφθονία στις ηφαιστειογενείς λίμνες. Από 20 χρόνια περίπου η σπιρουλίνα με φυσικό και βιολογικό τρόπο σε μεγάλες εγκαταστάσεις στην Αμερική. Αποθηκεύεται με μια διαδικασία στιγμιαίας αφυδάτωσης, έτσι ώστε να διατηρήσει αναλλοίωτα όλα τα θρεπτικά συστατικά. Διατίθεται στο εμπόριο σε χάπια, ταμπλέτες και σκόνη. Παλαιότερα η σπιρουλίνα προστατευόταν από τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας, με την λήξη της όμως έγινε διαθέσιμη και με κόστος αποδεκτό, και έκτοτε χρησιμοποιείται ευρέως στην ζωική διατροφή, και συγκεκριμένα στην ιχθυοκαλλιέργεια, την ορνιθοτροφία και στην εκτροφή εξωτικών πουλιών και ιδιαίτερα παπαγάλων. Από το 1990 έχει εισαχθεί και στα ερασιτεχνικά εκτροφεία και χρησιμοποιείται σαν διατροφικό συμπλήρωμα για fringillidi europei, καναρίνια και εξωτικά μικρού μεγέθους.

Σύνθεση και ιδιότητες
Η σπιρουλίνα περιέχει πάνω από 100 θρεπτικές ουσίες, συμπεριλαμβανομένων και της πλήρους σειράς των βιταμινών και των μεταλλικών αλάτων. Οι θρεπτικές ουσίες είναι εύπεπτες και αφομοιώνονται πολύ εύκολα από τον οργανισμό, διότι οι πολυσακχαρίτες οι οποίοι είναι από τα κύρια συστατικά των τοιχωμάτων του κυττάρου διαλύονται αυτομάτως με την επαφή με την υγρασία και τα πεπτικά ένζυμα.

Η σπιρουλίνα είναι το μοναδικό φυτικό διατροφικό στοιχείο το οποίο περιέχει την πλήρη σειρά των πρωτεϊνών: περιέχει και τα οκτώ βασικά αμινοξέα σε ιδανικές αναλογίες- τα οποία ο οργανισμός δε μπορεί να παράγει αυτόνομα ,και τα δέκα μη ουσιαστικά αμινοξέα.

Συγκεκριμένα περιέχει:

Πρωτεΐνες: Στην μεγαλύτερη συγκέντρωση από οποιοδήποτε άλλο φυσικό προϊόν. Περιέχει 55% έως 70% φυτικές πρωτεΐνες -χωρίς λίπος και χοληστερόλη, τα οποία υπάρχουν στις ζωικές πρωτεΐνες και οι οποίες είναι κατά 95% εύπεπτες σε σύγκριση με τις ζωικές που είναι μόνο 18-20%.
Βιταμίνες: Η σπιρουλίνα περιέχει μεγάλη συγκέντρωση βιταμινών: Α, Β1, Β2, Β6, Β12, D, E, H, και K. Είναι επίσης η μεγαλύτερη φυσική πηγή βητακαροτίνης (προβιταμίνης Α), βιταμίνης Ε και Β12.
Μεταλλικά άλατα: Περιέχει σίδηρο, φώσφορο, ασβέστιο και μαγνήσιο τα οποία έχουν ήδη υποστεί την διαδικασία της πέψης από το ίδιο το φύκι και επομένως είναι άμεσα έτοιμα προς αφομοίωση.
GLA (Γάμμα λινολενικό οξύ): είναι ένα ουσιαστικό και σπάνιο λιπαρό οξύ της σειράς Ωμέγα-6. Θεωρείται ένα από τα κλειδιά της υγείας γιατί έχει άμεση επιρροή σε βασικές λειτουργίες του οργανισμού, όπως την διέγερση της ορμονικής ισορροπίας, την ανάπτυξη, τον μεταβολισμό και το ανοσοποιητικό σύστημα.
Φυτοθρεπτικά: ευνοούν την υγεία και την αποτοξίνωση του αίματος. Οι επιστήμονες ανακαλύπτουν τις ευεργετικές ιδιότητες των πολυσακχαριτών, των φωσφολιπιδίων των γλυκολιπιδίων και των φυσικών χρωστικών που δίνουν το χαρακτηριστικό πράσινο σκούρο. Η σπιρουλίνα είναι ένα από τα φυσικά προϊόντα με την μεγαλύτερη συγκέντρωση σε χλωροφύλλη (χρωστική πράσινη), καροτίνη (χρωστική πορτοκαλί), ficocianina (χρωστική μπλε σπάνια η οποία περιέχεται μόνο στα μπλε-πράσινα φύκια) και ξανθοφύλλη (χρωστική κίτρινη). Αυτές οι χρωστικές εκτός του ότι έχουν ιδιότητες αποτοξινωτικές, είναι και μια πλουσιότατη πηγή ενζύμων τα οποία ευνοούν τον μεταβολισμό και την καλή κατάσταση του πεπτικού συστήματος.

Μερικά ενδεικτικοί αριθμοί που αφορούν την σπιρουλίνα
Για να αντιληφθούμε καλλίτερα γιατί η σπιρουλίνα θεωρείται ένα συμπύκνωμα θρεπτικών ουσιών μπορούμε να την συγκρίνουμε με άλλες τροφές πιο γνωστές και πιο ονομαστές.
Η σπιρουλίνα περιέχει:
Βητακαροτίνη (προβιταμίνη Α) 25 φορές περισσότερη από τα καρότα.
Ασβέστιο 5 φορές περισσότερο από το πλήρες γάλα
Οργανικό σίδηρο 58 φορές περισσότερο από το σπανάκι και 28 από το μοσχαρίσιο συκώτι.
Πρωτεΐνες 2 φορές περισσότερο από τη σόγια, 3 φορές περισσότερο από το ψάρι, κοτόπουλο και κόκκινα κρέατα και 9 φορές περισσότερο από το ρύζι.
Βιταμίνη Β12 4 φορές περισσότερο από το μοσχαρίσιο συκώτι.
Βιταμίνη Ε 3 φορές περισσότερο από τους σπόρους σιταριού.
1Kg. σπιρουλίνας αποδίδει διατροφικό επίπεδο μεγαλύτερο από 1000Kg ανάμεικτα χορταρικά.

ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ
Η σπιρουλίνα η οποία χρησιμοποιείται από χρόνια με επιτυχία στην εκτροφή των πτηνών οποιουδήποτε είδους (παπαγάλοι, καναρίνια, καρδερίνες, κλπ) επειδή προσφέρει πολλαπλά πλεονεκτήματα, παίζοντας ένα βασικό ρόλο στην ανάδειξη των παρακάτω παραγόντων:
Υγεία: κατέχει πολλές θεραπευτικές ιδιότητες, όπως αυξάνει τα επίπεδα μεταβολισμού, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, υποστηρίζει την ανάπτυξη της εντερικής χλωρίδας, έχει αντιβακτηριδιακές και αντικαρκινικές ιδιότητες, μειώνει την χορηστερόλη στο αίμα και αναπτύσσει προστατευτική δράση στα νεφρά. Στον εντερικό σωλήνα των ζώων, η παρουσία αποικιών ευνοϊκών μικροβίων, τα επικαλούμενα « καλά βακτήρια» ( προβιοτικά), είναι βασική για την υγεία τους διότι εκτελεί μια σημαντική διπλή ενέργεια: από την μια πλευρά
ερεθίζει και δυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, και από την άλλη αναπτύσσει μια άριστη άμυνα εναντίον της επέλασης παθογόνων μικροοργανισμών όπως μύκητες, πρωτόζωα, παράσιτα, αμοιβάδες κλπ. Η αλλοίωση της εντερικής χλωρίδας προέρχεται κυρίως από:
· λανθασμένη διατροφή
· συσσώρευση τοξινών
· κατάχρηση φαρμάκων

Ένα υγιές έντερο θέτει τις προϋπόθεσης για ένα υγιές σώμα και πάνω σε αυτό το μέτωπο η σπιρουλίνα προσφέρει μια πολύτιμη βοήθεια. Εκατοντάδες επιστημονικές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η σπιρουλίνα βοηθάει την πέψη και προωθεί τις εντερικές λειτουργίες αυξάνοντας την απορρόφηση των θρεπτικών ουσιών των τροφών. Συγχρόνως προστατεύει
τα πουλιά από παθογόνα μικρόβια τα οποία αντιστέκονται στα αντιβιοτικά, όπως Staphylococcus aureus, E. coli, επομένως την χρησιμοποιούμε και σαν φυσική εναλλακτική λύση των αντιβιοτικών. Νέες ημιτελείς έρευνες προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την σπιρουλίνα για την θεραπεία της ασθένειας του Newcastle.

Γονιμότητα:οι αρσενικοί αναπαραγωγικοί αδένες (όρχεις), και θηλυκοί (ωοθήκες), ερεθίζονται από δύο ορμόνες οι οποίες παράγονται από την υπόφυση: FSH και LH .Αυτές οι ορμόνες, όχι μόνο είναι υπεύθυνες για την ωρίμανση των αναπαραγωγικών οργάνων, αλλά και για την ανάπτυξη των νεαρών οργανισμών.
Η σπιρουλίνα, όντας πλούσια σε θρεπτικά στοιχεία, βιταμίνες, φυτικές πρωτεΐνες, και ιδιαίτερα σε γά μα λινολενικό οξύ(GLA) ενισχύει την σωστή και ισορροπημένη παραγωγή αυτών των ορμονών, και εγγυάται ένα υψηλό επίπεδο γονιμότητας στους εκτροφείς. Μια επιστημονική μελέτη που έγινε στις ΗΠΑ, σε ορτύκια θετικότατα αποτελέσματα, υποβάλλοντας αυτά τα πουλιά σε ένα διατροφικό καθεστώς σταθερά συμπληρωμένο με τις ελάχιστες δόσεις σπιρουλίνας, έφθανε η αναπαραγωγικότητα τους στο 96,1%, και έτσι οι εκτροφείς διπλασίαζαν την παραγωγή τους.

Χρώμα:

Η σπιρουλίνα είναι πλουσιότατη σε φυσικές χρωστικές ουσίες:χλωροφύλλη (πράσινο), ficocianina (μπλε), ξανθοφύλλη (κίτρινο) και καροτίνη (πορτοκαλί). Η χορήγησή της κατά τη διάρκεια της πτερόροιας καθιστά το πτέρωμα πιο λαμπερό, πιο γυαλιστερό και κάνει πιο έντονα τα χρώματα αναδεικνύει το πράσινο, το μπλε, το κίτρινο και το κόκκινο. Στην ανατολική Αφρική το είδος φοινικόπτερος (Phoenicopterus minor )αναπτύσσει τα λαμπερά του χρώματα, κόκκινο και κίτρινο με μια διατροφή η οποία αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από άγρια σπιρουλίνα, η οποία αναπτύσσεται σε αφθονία στις ηφαιστειογενείς λίμνες του Rift Valley.

Τρόπος χρήσης:

Η σπιρουλίνα μπορεί να χορηγείται στα πουλιά όλο το χρόνο. Ιδιαίτερα όμως συνίσταται κατά την περίοδο πριν την αναπαραγωγή, κατά την εποχή της γονιμότητας και κατά την πτερόρια Υπάρχουν πολλοί τρόποι και μια πληθώρα συνταγών για τον τρόπο χορήγησής της, είτε για χρήση γενικευμένη είτε για εξειδικευμένη, για μερικά είδη. Η σπιρουλίνα πρέπει να θεωρηθεί συμπλήρωμα διατροφής, για αυτό δεν πρέπει να υπερβάλλουμε στην δοσολογία της. Με υπερβολική δόση μπορεί να προκληθεί διάρροια. Η δοσολογία που συνήθως συνιστάται κυμαίνεται ανάμεσα σε 0,5%-1% ή 5-10gr για 1Κg τροφής. Εάν η τροφή είναι υγρή να μην ξεπερνάμε το 0,5%. Κατά τις ζεστές ημέρες δεν πρέπει να παραμένει πολύ καιρό στην διάθεση των πουλιών γιατί μπορεί να αλλοιωθεί και να αναπτύξει παθογόνους οργανισμούς. Είναι καλό να αντικαθιστούμε τέτοια προϊόντα 2 ή 3 φορές την ημέρα και τη νύχτα να τα αποσύρουμε. Το μόνο αρνητικό σημείο είναι ότι η σπιρουλίνα τείνει να ελαττώσει την όρεξη .Τα καναρίνια την δέχονται αμέσως και χωρίς προβλήματα και την τρώνε μάλιστα με λαιμαργία αν τους την δώσουμε στην αυγοτροφή. Πάντως πρέπει να επιμένουμε έτσι ώστε τα πουλιά να συνηθίσουν την νέα αυτή γεύση.

Συμπεράσματα
Η σπιρουλίνα δεν είναι η πανάκεια που λύνει ως εκ θαύματος όλα τα διατροφικά προβλήματα των πτερωτών μας φίλων, αλλά έχει αναμφίβολες ιδιότητες για την διατροφή τους και την καλή τους κατάσταση: είναι λοιπόν ένα εγκυρότατο φυσικό διατροφικό συμπλήρωμα, βασικό για την περίοδο της αναπαραγωγής και την φάση της πτερόροιας.

Αναλυτικά μπορούμε να δούμε τη διατροφική σύσταση της σπιρουλίνας στην ιστοσελίδα

https://www.naturalways.com/spirulina-analysis.htm

ΣΠΟΡΟΙ

Το σημαντικότερο μέρος της διατροφής των πουλιών αποτελείται από σπόρους και αποτελούν το σημαντικότερο παράγοντα για την υγεία και την ποιότητα ζωής τους.Υπάρχει μία μεγάλη γκάμα από αυτούς και προσφέρονται στα πουλιά σύμφωνα με τις διατροφικές τους ανάγκες (ανάλογα τη ράτσα) αλλά και με την εποχή (συντήρηση,προετοιμασιά,αναπαραγωγή και πτερόρροια).Επίσης και ο χώρος που εκτρέφουμε (εσωτερικός-εξωτερικός) παίζει σημαντικό ρόλο.

Οι σπόροι ανάλογα με τα θρεπτικά συστατικά τους χωρίζονται σε 2 κατηγορίες:

-Αμυλούχου, πλούσιοι σε υδατάνθρακες.

-Ελαιούχοι, πλούσιοι σε λιπαρά.

Παρακάτω θα δούμε κάποιους από αυτούς:

-καναρινόσπορος/ασπούρι (αμυλούχος)

-βρώμη (αμυλούχος)

-νίζερ (ελαιούχος)

-περίλλα (ελαιούχος)

-κια (ελαιούχος):η πλουσιότερη φυτική πηγή λιπαρών οξέων ω3 και περιέχει φυσικά αντιοξειδωτικά

-καμελίνα (ελαιούχος)

-κόκκινο κεχρί (αμυλούχος)

-κεχρί Σενεγάλης (αμυλούχος)

-λιναρόσπορος (ελαιούχος)

-φόνιο ()

-καναβούρι (ελαιούχος)

-μαρουλόσπορος (ελαιούχος)

-λευκό κεχρί (αμυλούχος)

-παπαρούνα (ελαιούχος)

-Αγκάθι Μαρίας (ελαιούχος)

Επαφή

chios_birds

ados4444@yahoo.gr